در تاریکی و سکوت شب نشسته بود. دانه های تسبیح را یکی یکی رد می کرد و تک تک خطاهایی را که به یاد داشت دوره می کرد. غرق در مروری رنج آور و پرشرم: نود و نه ، صد، صد و یک ...

دانه های تسبیح کامل شد ولی اشتباهاتی را که به یاد می آورد به آخر نرسید!

انگار در مسیر زندگی مان چند تکه شده ایم و هر تکه مان جایی در گذشته ها جامانده و با ما نیامده است! تکه ای در دست ها، تکه ای در چشم ها، تکه ای در قلب ها... از ما چه مانده؟!

می دانی؟ کلمات خائنند. می گویم: "دوستت دارم"؛ اما این کلمات و این جمله، حتی یک هزارم آن شوری را که در قلب من برای "تو" برپاست منتقل نکردند!